Historia, która trwa od 1226 roku

W 2026 roku Parafia św. Maurycego we Wrocławiu obchodzi 800-lecie istnienia. Jej historia sięga roku 1226, kiedy to przybyli do Wrocławia tkacze walońscy – osadnicy z Zachodniej Europy, którzy wznieśli pierwszy drewniany kościół i obrali św. Maurycego, rzymskiego oficera i męczennika, za swojego patrona.

Z drewna i modlitwy — w cegłę i nadzieję

W XIV wieku drewnianą świątynię zastąpił murowany kościół w stylu gotyckim. W latach 1897–1899 przeszedł gruntowną rozbudowę, zyskując obecny, okazały kształt — z nowym prezbiterium i bocznymi kaplicami. Dawna zakrystia została przekształcona w kaplicę Matki Bożej.
W czasie II wojny światowej kościół został zniszczony w 60%. Zrujnowana wieża, organy, ławki i plebania to tylko część strat. Jednak już w latach 1946–1967 rozpoczęto żmudną odbudowę. Odnowiono polichromie, powiększono organy, zrekonstruowano barokowy hełm wieży i przywrócono blask licznym rzeźbom i ołtarzom.

Miejsce duchowego dziedzictwa

We wnętrzu kościoła znajdują się unikatowe zabytki:
  • rzeźby Matki Bożej z Dzieciątkiem i św. Maurycego z XV w.,
  • barokowy ołtarz główny z XVIII w. z obrazami św. Maurycego i św. Jadwigi,
  • liczne ołtarze boczne i rzeźby świętych,
  • Pieta z 1938 r. i epitafium J. Fucha z 1817r
Świątynia zachwyca nie tylko formą, ale i funkcją — może pomieścić około 
3000 wiernych. Także dziś pozostaje żywym centrum modlitwy, kultury i pamięci

Patron niezwykły — święty żołnierz i męczennik

Św. Maurycy był dowódcą 22. Legionu Tebańskiego — oddziału składającego się 
z chrześcijańskich żołnierzy. W roku 302 odmówił złożenia ofiar pogańskim bogom i wraz z całym legionem został zamordowany za wiarę. Jego kult rozprzestrzenił się w całej Europie, a relikwie trafiły m.in. do Ratyzbony, Magdeburga i... do naszej parafii, gdzie przez wieki wstawiał się za wiernymi.

Cmentarz — historia zapisana w ziemi

Historia cmentarzy parafialnych sięga roku 1863. Obecna nekropolia przy ul. Działkowej to kontynuacja dawnych cmentarzy zlokalizowanych przy ul. Kamiennej i Spiskiej. Po ich likwidacji w latach 60. XX w. powstały w ich miejscu Park Andersa i Park Skowroni. Dzisiejszy cmentarz jest miejscem spoczynku wielu pokoleń wiernych, świadectwem naszej historii i pamięci.
Dziękujemy Bogu za 800 lat. 

​Idziemy dalej: z wiarą, nadzieją i miłością.